Show it, don't tell!

Je kunt op twee verschillende manieren schrijven over een personage: door te vertellen en te vertonen. Ik heb geleerd en vooral ervaren dat het uiteindelijk ‘t mooiste is om zo veel mogelijk te vertonen. Door te vertonen gebruik je meer zintuigelijk waarnemingen en breng je de lezer dichterbij je verhaal. De lezer kan zelf conclusies trekken zonder dat je alles hebt voorgekauwd en uitgelegd. De truc is namelijk om de lezer niet iets te laten ‘vinden’, ze moeten juist de ruimte krijgen om zelf te oordelen. Omdat je de lezer soms wat meer achtergrondinformatie wilt geven over de personages is het soms goed om wat sneller door de tijd te 'springen'. Dit kan je het beste doen door het vertonen af te wisselen met vertellen. Ik kreeg de opdracht om te starten met een vertellend fragment en aansluitend een vertonend fragment dat gaat over de interactie tussen twee personages.


Kate’s wens om in Nederland te studeren kwam vijf jaar geleden uit. Ze kreeg de kans om een aantal semesters aan de universiteit van Twente te volgen. Nog geen twee maanden woonde ze op de campus toen ze werd voorgesteld aan Joan. Joan was voor haar anders dan haar vriendinnen thuis. Ze vond haar niet alleen prachtig om te zien, ze leek voor haar de enige persoon die haar echt begreep. Niet eerder had ze zich zo aangetrokken gevoeld tot een vrouw. Haar familie in Engeland hield ze sinds deze ontmoeting letterlijk op afstand, omdat zij haar gevoelens nooit zouden goedkeuren. Slechts één jaar was het gelukt om het verborgen te houden. Het telefoontje uit Portsmouth maakte een einde aan het avontuur in Nederland. Haar vliegticket was al geboekt en ze had maar één dag om haar spullen te pakken. Zonder uitleg verbrak ze haar relatie en liet ze Joan verslagen achter. Een jaar na haar plotselinge vertrek bezocht ze Joan in Nederland, maar ze bleek te laat. Nicole had haar plaats ingenomen. Vandaag, 3 jaar later, besluit ze een laatste poging te wagen om Joan te overtuigen van haar gevoelens.

Ze staat voor het appartementencomplex. Met haar wijsvinger glijdt ze gecontroleerd over de naambordjes, van boven naar beneden, van links naar rechts. Op het moment dat haar blik op de juiste naam blijft hangen, wordt ze bij haar schouder gegrepen. Met een ruk draait ze zich om, ze staat oog in oog met Nicole. “Wat kom je hier in vredesnaam doen, Kate?” Nicole’s stem trilt, haar blik oogt gespannen en zweetdruppels sijpelen langs haar voorhoofd naar beneden. Kate kijkt Nicole strak aan met verwijde pupillen. Zonder te antwoorden drukt Kate op deurbel, die zich achter haar rug bevindt. De stilte wordt doorbroken door een zoemend geluid en de deur van het appartementencomplex vliegt open.

 

Zodra ze naar binnen wil schieten, vliegt Nicole haar aan. Een harde klap volgt, ze verliest haar evenwicht en valt met haar hoofd tegen het portier. Nicole springt achteruit en staart naar het lichaam van Kate. Haar rode krullen vermengen zich langzaam met bloed. Nicole verstijft en brengt haar handpalmen naar haar ogen. Heel even is het onzichtbaar wat er zojuist is gebeurd.


Reactie schrijven

Commentaren: 0