De openingsscène & conflict

Als je aan een nieuw boek begint, weet je vaak na een aantal pagina’s al wel of je een goed boek in je handen hebt. Soms is het ook verstandiger om hem gauw weer aan de kant te leggen. Als schrijver moet je daarom goed nadenken over de inhoud van de openingsscène. De moet eigenlijk zoveel vragen oproepen dat de lezer denkt ‘Wat is hier aan de hand?’ Je wil de lezer letterlijk op het puntje van zijn of haar stoel hebben. De scène moet iets raadselachtigs hebben. 

Spanning in een verhaal ontstaat wanneer een verhaal net iets anders loopt dan de lezer verwacht. Om deze spanning goed op te bouwen, moet je de lezer duidelijk maken hoe de personage zich voelt. Dat dit nog best een hele kunst bleek te zijn, kwam ik achter bij het maken van deze opdracht. De opdracht bestond uit het schrijven van een openingsscène, waarin je de emotionele toestand van een personage goed in beeld brengt en de spanning in het verhaal opbouwt. Ik had in een eerder stadium al een personage bedacht en een personagedossier geschreven. Ze heet Nicole, heeft een eigen horecazaak en woont samen met haar vriendin Joan. Hierbij deel ik graag het resultaat van mijn opdracht 'de openingsscène & conflict' met jullie.

 


Ik probeer de focus op mijn werk te houden maar de verwarring is te groot. Ze is het echt, Kate, met haar weerzinwekkende glimlach en haar te perfecte bos met rode krullen. Terwijl ik haar tafeltje passeer, voel ik haar priemende ogen in mijn rug prikken. De onrust leeft door in de twee wijnglazen op mijn dienblad. Hoe hard ik ook mijn best doe om ze in balans te houden, ik red het niet tot aan tafel drie. Met ‘t schaamrood op mijn kaken verontschuldig ik me aan mijn gasten, raap de scherven van de vloer en loop terug naar de bar. Mijn collega kijkt me vragend aan, maar ik kan niet anders dan zijn blik ontwijken. Geef de bestelling opnieuw door, grijp mijn jas van de kapstok en vraag of hij zich eventjes zonder mij redt. Nog voordat hij antwoord kan geven, verlaat ik haastig het restaurant.

 

Met stevige passen loop ik door de stad, zonder plan en zonder richting. Ik merk dat ik aan het vluchten ben, het liefst zo ver mogelijk bij haar vandaan. Dat ze uitgerekend ons restaurant heeft uitgekozen roept zoveel vragen bij me op. Alles aan haar verraadt dat ze iets van plan is. Ik voel hoe mijn lichaam onder spanning staat. Ik begin ineens hevig te klappertanden en realiseer me dat mijn jas zich nog steeds in mijn rechterhand bevindt. Terwijl ik hem aantrek, voel ik dat de spanning in mijn hoofd zo is toegenomen, dat het lijkt alsof hij ieder moment uiteen kan spatten.

     

Aan het einde van de winkelstraat blijf ik staan. Ik herinner mij ineens dat Joan de stad nog in wilde voor wat boodschappen. Ik grijp m’n mobieltje uit mijn jaszak en zie dat ze sinds ons ontbijt niets meer heeft laten horen. De gedachte dat Joan haar mogelijk tegenkomt drijft me tot waanzin. Mijn keel voelt droog. Ik probeer te slikken, maar het lijkt alsof mijn keel wordt dichtgeknepen. Ik moet Joan waarschuwen! Terwijl ik dit besluit, zie ik iemand met rode krullen de hoek omkomen lopen. Het is Kate. Mijn adem stokt en ik krijg kippenvel tot aan mijn kruin. Ik duik gauw een winkel in en zodra ze voorbij is, besluit ik haar te volgen.


Reactie schrijven

Commentaren: 0