De verteltoon van een schrijver

Het werk van een schrijver herken je vaak direct. Niet alleen door het thema of de sfeer maar vooral door de verteltoon. Je kunt de verteltoon eigenlijk het beste omschrijven als de stem die je in je hoofd hoort tijdens het lezen. In november ben ik gestart aan de Schrijversacademie en onlangs kreeg ik de opdracht om een scène te schrijven, waarin mijn personage vertelt over een onprettig familiebezoek. De beschreven situatie is uiteraard fictief. Een vervolgstap was het herschrijven van het fragment in een extreem formele vertelstem. Zoals jullie van mij gewend zijn, schrijf ik mijn blogs altijd vanuit mijn eigen beleving: luchtig, vrolijk en eerlijk. Dan is het best een uitdaging om ineens vanuit een ongebruikelijke vertelstem te schrijven. Ik vind het best spannend om mijn opdrachten online te delen maar tegelijkertijd ook leuk om jullie te laten zien wat ik tijdens mijn opleiding allemaal mag ervaren. Voor nu deel ik alleen het eerste gedeelte van de opdracht, een vervelend familiebezoek vanuit de passende verteltoon.

Zij 

Urenlang kon ik met haar praten en intens waren onze gesprekken. Gesprekken gevuld met humor, liefde en waardevolle adviezen. Sinds 14 september weet ik dat het vooral herinneringen zullen zijn. “Ze heeft een ernstige vorm van Alzheimer”. Deze vernietigende boodschap galmt nog iedere dag na in mijn hoofd. Deze vrouw is mijn oma. Ik zocht haar op, hield mezelf groot maar van binnen ging ik kapot. Het was vooral de onmacht die ik voelde en de angst voor wat er nog zou komen. Nog nóóit had ik zoiets gevoeld. De bezoekjes daarna bleef ik uitstellen.

 

Vandaag, drie maanden later, ben ik eindelijk zover gekomen dat ik de moed heb verzameld om bang te zijn. Ik druk op de bel van het verpleeghuis en ik wacht tot de schuifdeur automatisch opent. Ik voel hoe mijn hart op een akelige manier tegen mijn borstkas dreunt. Kamer 205, de laatste deur rechts. Ik open de deur en ik verstijf als ik haar zie zitten. Mijn krachtige en altijd verzorgde oma is sterk vermagerd en draagt ondanks het tijdstip nog steeds haar nachtjapon. ‘Dag oma’ zeg ik zo normaal mogelijk. Ze tilt haar gezicht op en staart me secondenlang aan met een lege blik. Haar ingevallen wangen verraden dat ze haar gebit is vergeten. Haar reactie blijft uit. Mijn grootste angst wordt bevestigd. Ze weet niet meer wie ik ben.


Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Emiel (zondag, 20 januari 2019 14:54)

    Mooie formele vertelstem heb je. En de opdrachten gewoon blijven delen!

  • #2

    petronel (woensdag, 15 mei 2019 16:17)

    goed geschreven, heb hier zelf nog moeite mee