Het fascinerende zuiden van Vietnam

Dinsdagmorgen vertrekken we al vroeg uit Dalat. Tenminste, dat is wel de planning. De bus die ons moet ophalen komt namelijk niet opdagen. We stappen in een willekeurige taxi maar de chauffeur spreekt slechter Engels dan ik Frans. In plaats van het geplande busstation, worden we gedropt bij een verlaten treinstation. Na veel kabaal van Pieter vervolgen we onze taxirit en al slingerend door Dalat eindigen we uiteindelijk bij een boekingskantoor waar ze wél Engels spreken. Met de gedachte dat de bus allang is vertrokken, komt binnen 5 minuten alsnog onze bus naar Mui Ne aangereden. Dit is toch wel weer typisch Vietnam. Ze laten je als toerist nooit staan. :)


We zitten in een klein busje met drie andere toeristen en betalen allen 4 euro p.p. voor een rit van ruim 4 uur. Hoe kan 't eruit? De weg naar Mui Ne is in slechte staat en de bus al niet veel beter. De route bestaat voornamelijk uit slingerende bergpassen en hobbelig asfalt. Onze organen klotsen door ons lijf. Gelukkig worden we aan het einde van de rit getrakteerd op drie nachten in een heerlijk resort aan zee. Eindelijk genieten van de zon en even helemaal niks. Vakantie! We laten ons masseren in de spa, huren een scooter en bezoeken de zandduinen. Prachtig om te zien, maar al dat zand. Het zit letterlijk overal. Verder genieten we vooral van even niks doen en de zon!

Met iets meer kleur vertrekken we vrijdagochtend met de slaapbus verder naar het zuiden voor onze laatste bestemming: Ho Chi Minh City. Bij het instappen krijgen we een plastic tas in onze handen gedrukt waar we onze slippers in moeten doen. De bus bestaat uit 2 gangpaden en 2 lagen met stoelen. Op de blote voeten lopen we door de bus en kiezen beide een stoel aan het raam. Helaas worden we direct naar de achterzijde van de bus gedirigeerd. Op de achterste rij midden tussen andere toeristen nemen we plaats in onze stoel, waar je feitelijk alleen in kunt liggen. Voor Pieter is dit één grote ellende, want ze zijn hier helaas niet berekend op westerse lijven. Na 5 een rit van 5 uur kan hij z'n benen weer uit z'n nek halen. Opgelucht komen we aan in Ho Chi Minh, de voormalige hoofdstad van Vietnam en ook wel bekend als Saigon. Hanoi was druk maar deze stad, het is één en al brommers. Het busstation ligt gelukkig op nog geen 500 meter lopen van ons hotel. Een prettige gedachte met 35 graden en twee zware backpacks. Het hotel is gelegen in het hart van Saigon en het district waar alle rugzaktoeristen verblijven. 


We lunchen bij een heel hip tentje en bezoeken de Ben Than Market. Een grote overdekte markt waar je al je Dong's kunt spenderen aan souvenirs. Ho Chi Minh staat vooral bekend om z'n geschiedenis waar we graag wat meer over willen weten. We besluiten het War Remnants Museum te bezoeken waar we bekend raken met de gruwelijke details van de 17 jaar durende Vietnamoorlog. Amerika die Zuid Vietnam wilde 'beschermen' tegen het communistische regime van de Vietcong in het noorden maar uiteindelijk 3 miljoen Vietnamezen vermoordde. We zijn beide enorm onder de indruk en ik moet moeite doen om m'n tranen te bedwingen. De Amerikanen hebben zich hier als beesten gedragen. Zo hebben ze 90 miljoen ton (!) aan vernietigende chemicaliën vanuit de lucht over gebieden in Zuid Vietnam gesproeid. Dit had uiteraard enorme gevolgen voor de natuur maar in het bijzonder voor de bevolking en de generaties daarna en de generaties daarna. Alle oogst mislukte, mensen werden ernstig ziek, werden misvormd geboren, met hersenafwijkingen, zonder armen en benen. De beelden zijn hartverscheurend. Dat zoiets nog geen 40 jaar geleden heeft plaatsgevonden.. We lopen beide verslagen het museum uit. We krijgen geen hap meer door onze keel. Ondanks de ellende zijn we wel 'blij' dat we het museum hebben bezocht en ook deze kant van het mooie Vietnam hebben leren kennen.

 

De volgende dag duiken we opnieuw in de geschiedenis. We pakken de lokale bus en brengen een bezoek aan de Cu Chi tunnels. Een netwerk van ondergrondse tunnels die door de Vietnamezen zijn gebouwd om zichzelf te beschermen tegen de vijand, al voordat de Amerikanen Vietnam binnenvielen. Pieter laat zich als één van de eerste in de tunnel zakken, via een ontzettend nauwe ingang. Ik pas, maar besluit iets later alsnog via een ruimere ingang door de tunnels te kruipen van nog geen meter hoog. Onder de grond, in één van de bunkers schijnt de gids tijdens zijn uitleg met z'n zaklamp op een hele kluit met vleermuizen. Aaaaaahhh... Dit is mijn grootste angst! Ik weet niet hoe snel ik de tunnel uit moet komen. Pieter lacht zich rot om mijn reactie en de snelheid waarmee ik de tunnel uitschiet. Na het bezoek worden we toegejuicht door een bomvolle bus met schoolkinderen. We lopen er op af en stappen de bus in. Vol enthousiasme maken we een selfie wat uiteraard mooie beelden oplevert met al die enthousiaste kids! In de avond lopen we een luxe hotel binnen, schieten binnen enkele seconden naar de 30e etage en genieten op de rooftop met een peperduur drankje van een gaaf uitzicht over de stad. De laatste ochtend in Ho Chi Minh lopen we langs de highlights van de stad en zijn we stevig aan het onderhandelen op de lokale markt voor wat souvenirs. Rond half 2 pakken we een taxi naar de luchthaven, gelegen middenin (!) de stad.

 

Inmiddels is het maandagochtend en ons avontuur is helaas alweer ten einde. De drie weken zijn voorbij gevlogen, zoals ze zeggen 'time flies when you're having fun!' Vanuit Ho Chi Minh vlogen we gisteren via Guangzhou (China) naar Parijs. Guangzhou is een gigantische stad met ruim 14 miljoen inwoners! Vanuit de lucht is het grandioos om te zien. Helaas vertoeven we 5 uur lang op de luchthaven. Hier in Parijs hebben we een overstap van een kleine 2 uur voordat we doorvliegen naar Amsterdam. Een behoorlijke reis van ruim 24 uur maar wat hebben we genoten van Vietnam, de prachtige natuur, de vriendelijkheid en positiviteit van de mensen en bovendien van het lekkere eten! Al moet ik toegeven dat ik ondanks het dagelijks eten met stokjes, het nog steeds niet helemaal in m'n vingers heb! Conclusie: nog iets meer oefenen òf alvast een nieuw ticket boeken naar een ander mooi plekje in Zuidoost Azië? Ik denk dat laatste!!!


Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Nicole (dinsdag, 12 september 2017 07:51)

    Genoten van je verhaal. Het bracht me even 20 jaar terug;-)