See the world

Ik kan eindeloos fantaseren over interessante reisbestemmingen. Of ik verslaafd ben aan reizen? Ik omschrijf het meer als een niet te stoppen verlangen om zoveel mogelijk van de wereld te willen zien. Zelfs als ik op reis ben denk ik, tussen het genieten door, na over de mogelijke opties voor een volgende reis.  Het ene moment zit ik met mijn hoofd in Azië en denk ik terug aan bijzondere ontmoetingen met de lokale bevolking en vergeet vooral die zalige Aziatische keuken niet. Het andere moment zit ik enthousiast voor de buis klaar voor een aflevering van Wie is de Mol. De prachtige natuur van Colombia is echt een genot om naar te kijken! En toch wil ik het liefst zelf ervaren hoe je al ziplinend een rivier oversteekt en langs een waterval abseilt. Sowieso heb ik Zuid Amerika hoog op mijn lijstje staan, één continent bestaande uit zoveel unieke landen. En dan het besef dat ik ook echt een keer op safari moet. In Sri Lanka heb ik er ooit eentje mogen maken, maar door de gevolgen van de tsunami heb ik weinig van ‘t wildlife gezien. 

Onlangs kreeg ik een prachtige wereldkaart cadeau, zo'n antieke schoolplaat die vroeger voor de klas hing. Met mijn vinger glijd ik enthousiast over de kaart, van boven naar beneden en van het ene continent naar het andere. Ik realiseer mij dat er nog zoveel plekken zijn waar ik nog nooit ben geweest. Voordat ik een definitieve keuze maak waar mijn volgende reis naar toe gaat, eerst maar eens stilstaan bij de fantastische reisavonturen die ik al heb mogen sparen. 

meer lezen 0 Berichten

Landschapsbeschrijving

Wat leer ik toch veel mooie en nieuwe technieken tijdens mijn opleiding. Door een plaats of bestemming zorgvuldig en met de juiste woorden te beschrijven, neem je de lezer mee naar een totaal andere wereld. De plaats of landschap kan ook invloed uitoefenen op de hoofdpersoon of het plot van het verhaal. Je kunt het zelfs zo schrijven dat het decor effect heeft op de emotionele gesteldheid van de personage. De opdracht die wij kregen was het  selecteren van een landschap en het verzinnen van een personage, waarvan je een korte biografie moest schrijven. De laatste en vooral de moeilijkste stap was het schrijven van een fragment waarbij het gekozen personage sterk geëmotioneerd is en door het gekozen landschap wandelt. De grootste uitdaging was voor mij het zo te schrijven dat haar emoties versterkt werden door de omgeving waarin zij zich bevond. Het uiteindelijke resultaat deel ik graag via deze weg met jullie!

meer lezen 2 Berichten

De verteltoon van een schrijver

Het werk van een schrijver herken je vaak direct. Niet alleen door het thema of de sfeer maar vooral door de verteltoon. Je kunt de verteltoon eigenlijk het beste omschrijven als de stem die je in je hoofd hoort tijdens het lezen. In november ben ik gestart aan de Schrijversacademie en onlangs kreeg ik de opdracht om een scène te schrijven, waarin mijn personage vertelt over een onprettig familiebezoek. De beschreven situatie is uiteraard fictief. Een vervolgstap was het herschrijven van het fragment in een extreem formele vertelstem. Zoals jullie van mij gewend zijn, schrijf ik mijn blogs altijd vanuit mijn eigen beleving: luchtig, vrolijk en eerlijk. Dan is het best een uitdaging om ineens vanuit een ongebruikelijke vertelstem te schrijven. Ik vind het best spannend om mijn opdrachten online te delen maar tegelijkertijd ook leuk om jullie te laten zien wat ik tijdens mijn opleiding allemaal mag ervaren. Voor nu deel ik alleen het eerste gedeelte van de opdracht, een vervelend familiebezoek vanuit de passende verteltoon.

meer lezen 1 Berichten

Autorijden op z’n Italiaans

Zingaro National Park
Zingaro National Park

Er staat een nieuw avontuur op de planning, want deze ‘flash-packer’ gaat een roadtrip maken! Voor het echte Italiaanse gevoel heb ik een Fiat 500 gereserveerd. Als ik de sleutels in ontvangst neem blijkt deze Fiat ‘ietsje’ groter uitgevallen dan gepland. Er blijkt alleen een Ford Kuga beschikbaar (waarvan ik mij later realiseer dat ik m’n handen dicht mag knijpen met een auto als deze). Enthousiast over het avontuur dat gaat komen verlaat ik het verhuurstation. Mijn enthousiasme maakt al snel plaats voor lichte paniek als ik de hoofdstraat van Palermo inrijd. Mijn eerdere vermoeden wordt bevestigd. Italianen krijgen hun rijbewijs werkelijk bij een pakje boter. Ik houd mijn handen stevig aan het stuur in de idiote positie van ‘10 voor 2’. Mijn ogen schieten van links naar rechts. Ik ben te bang om iets over het hoofd te zien. Dat ik als enige weggebruiker de verkeersregels wel serieus lijk te nemen blijkt niet handig. Terwijl ik netjes voorrang verleen aan een auto van rechts, word ik links door meerdere auto’s ingehaald. Ook stoppen voor het rode verkeerslicht wordt niet gewaardeerd. Opnieuw slaan de Italianen driftig op de claxon en er verschijnt een kwaaie blik in mijn achteruitkijkspiegel. Ik weet niet wat wijsheid is, maar besluit uiteindelijk maar mee te gaan in de Italiaanse rijstijl. Na 40 minuten laat ik de drukke stad achter me en rij ik eindelijk de snelweg op. Er gaat een golf van opluchting door me heen en ik zet het geluid van de radio weer aan. Let's go!

meer lezen

Cefalù en Taormina

Cefalù
Cefalù

Het is alweer dag 5 van m’n solotrip als ik aan het eind van de ochtend het stadje Cefalù bereik. Ik word ‘s middags gezelschap gehouden door de Duitse Tim, die voorstelt om ‘la Rocca’ te beklimmen. La Rocca is een gigantische rotspartij die uit de zee omhoog komt. De beklimming hiervan is absoluut de moeite waard en biedt een adembenemend uitzicht over de omgeving. Het stadje zelf is een authentiek Italiaanse vissersplaatsje, met smalle gezellige straatjes, bomvol leuke restaurantjes en middenin het centrum staat een onwijs mooie kathedraal. Het stadje is echt een relaxte plek om te zijn na het drukke Palermo. Waar ik vooral van geniet is mijn verblijf bij de gastvrije Giusi. Ik heb de bovenverdieping van haar woning voor mijzelf (geboekt via Airbnb) en dat is heerlijk na een verblijf in een gedeelde kamer in een hostel. Uitgebreid douchen met ‘echte’ handdoeken en heerlijk chillen op een tweepersoonsbed. Gelukkiger kun je mij op dit moment niet krijgen. Dat ik na gemiddeld 13 kilometer wandelen per dag (en korte hostelnachten) wel wat slaap kan gebruiken is te merken. De volgende morgen ontwaak ik veel te laat voor het ontbijt. De lieve gastvrouw Giuisi nodigt mij uit om aan te schuiven voor de lunch. Ik word blij van haar energie en al zingend kookt ze een heerlijke Siciliaanse pasta voor ons tweetjes. We communiceren met elkaar met handen en voeten en met behulp van een vertaal-app op haar laptop. Na de lunch pak ik mijn tas in, bedank Giuisi voor de enorme gastvrijheid en vervolg ik mijn reis van Cefalù naar de stad Taormina. 

meer lezen 3 Berichten